|
|
Insan bazen arkadaslarina sevgili gibi davraniyor. Sahipleniyor, kiskaniyor ama girtlagina çökmeden. Tatli tatli flört ediyor ama sinirlari asmadan. Birlikte gülmekten ölüyor, çok ama çok egleniyor, dagitiyor, yerlere düsüyor, günün cilkini çikartiyor ama o arkadas ya, sevgili degil ya, hiç sorun olmuyor.
Her seyi konusuyorlar, pek fazla sansür uygulamiyor, sürekli anlatiyorlar, fazlasIyla ilgili oluyor; kulaklarini kocaman kocaman açip dinliyor. En önemlisi de büyük bir çoskuyla sonsuza kadar yapilan isler üzerine konusabiliyorlar çünkü is paylasilabiliyor, birlikte benzer isler üretiliyor. Müthis bir keyifle dedikodu yapabiliyor, hatta kendi esini, sevgilisini bile çekistirebiliyor.
Arkadaslik, bu açidan insanin hayatini keyifle idame ettirebilmesi için büyük bir avantaj oluyor. Ama insan sevgilisine her zaman arkadas gibi davranamiyor. Bir kere elestiriler, haliyle bu kadar net dile getirilemiyor. Sevgiliyle bir arkadasla konusuldugu gibi her zaman rahat da konusulamiyor. Tehlikeli sularda dolasmaktan kaçinmak gerekiyor.
Çünkü sonuçlarini bedellerini ödemek gerekebilir, burnundan fitil fitil getirebilir, dikkatli olmakta fayda var çünkü sevgililik onuru çok kolay yaralanabiliyor. insan sevgiliyken evliyken çok daha hassaslasiyor. En küçük seye bile "Bana bunu nasil yapar?" oluyor. Oysa arkadasinin kaldirabilecegi sinirlar çok daha genis. insan her zaman sevgiliyi dinlemek de istemiyor, bütün gün baska insanlari dinlemis oldugundan yorulmus oluyor, gina gelmis oluyor. Ya da karsindaki seni dinlemek istemiyor.
Ortama bir sessizlik çöküyor, "Tetigi ilk kim çekecek?" diye gergin bir bekleyise giriliyor. Bir de tabii sevgiliyle ya da esinle sabahlara kadar gülünüp eglenilemiyor. Kalabalik içinde isin içine baskalarinin ne düsünecegi girdiginden gerilim artiyor, "biz"i düsünmekten "ben" karambole gidiyor. Sevgiliyle baska bir koza yaratiliyor, o koza içine giriliyor, hiç itirazim yok, o da güzel ama ayri kategorilerdeki iliskiler gibi sanki: Arkadas olunca baska seyler paylasiliyor, sevgili ya da evli olunca baska seyler paylasiliyor. En iyisi, en güzeli ama
en zoru da bu iki kategoriyi birlestirebilmek galiba. "Arkadas-sevgili olabilmek." Hem arkadasin hem sevgilin gibi olabilecegin biri, hem arkadasligi hem sevgililigi paylasabilecegin biriyle üretmek, gülmek, aglamak, konusmak, çekistirmek çok daha güzel geliyor.
Kolay bir seyden söz etmiyorum tabii. Arkadas gibi zamani geldiginde geri çekilebilmek, uygun düstügünde de sevgili gibi davranabilmek, bu iki rolü birbirine karistirmadan oynayabilmek her baba yigidin harci degil. Ama yapabilenler de yok degil. Yapabilenler mutlulugu ve güzellikleri yakalayabiliyorlar zaten.
|