  İzleyici Sayısı 305.476
Hasılat 3.025.476 YTL
|
Beowulf: Ölümsüz Savaşçı - Beowulf
|
 |
||||
Yönetmen Robert Zemeckis
Oyuncular Ray Winstone, Athony Hopkins, John Malkovich, Robin Wright Penn, Angelina Jolie, Alison Lohman, Brendan Gleeson
Senaryo Neil Gaiman, Roger Avary
Yapımcılar Steve Bing, Jack Rapke, Steve Starkey, Robert Zemeckis
Görüntü Yönetmeni Robert Presley
Prodüksiyon Tasarımı Doug Chiang
Kostüm Tasarımı Gabriella Pescucci
Sanat Yönetmeni Greg Papalia
Kurgu Jeremiah O'Driscoll
Özgün Müzik Alan Silvestri
Yapımcı Stüdyo Warner Bros. Pictures, Paramount Pictures
Türkiye Dağıtımı Warner Bros.
Gösterim Tarihi 30 Kasım 2007
 Eleştiri: Hrothgar'ın ölümü Beowulf'un doğuşu Film Arşivi
|
||||||
Beowulf: Ölümsüz Savaşçı Yapım Bilgileri
Bu sayfayı Facebook'ta paylaşın
|
||||||
Şeytanlarınla Yüzleş !
Kahramanların yaşadığı efsanevi bir dönemde, güçlü savaşçı Beowulf, Grendel isimli şeytani bir yaratıkla çarpışır ve yaratığın acımasız olduğu kadar baştan çıkarıcı annesi tarafından lanetlenir. Bu üçlünün destansı çatışması Beowulf'un zamanı aşan edebi efsanesini doğurur.
Oscar ödüllü yönetmen Robert Zemeckis İngiliz dilinin en eski destanını en çağdaş teknoloji ile anlatırken, dijital büyüyle pekiştirilmiş canlı aksiyon sayesinde yeni bir sinema deneyimi oluşturuyor.
Bu yıl izleyeceğiniz hiçbir filme benzemeyen “Beowulf”, New York Times tarafından (“Mirrormask” ve “Sandman” çizgi romanlarıyla) en çok satan yazar seçilen Neil Gaiman ile Oscar ödüllü senarist Roger Avary'nin ("Pulp Fiction") bu efsanenin beyaz perdeye aktarıldığını görmek için verdikleri on yıllık uğraşın bir sonucu.
Real D, Dolby Digital 3D ve IMAX 3D ile “Beowulf” sizi kahramanlar çağına götüren benzersiz ve çok canlı bir deneyim sunuyor. “Beowulf” ülkemizde de Ankara AFM Ankamall ve İstinye AFM Park sinemalarında IMAX 3D formatında, Kadıköy Cinebonus (Nautilus) ve Levent Cinebonus (Kanyon) sinemalarında Digital 3D formatında gösterime girecektir.
Yıldız oyunculardan oluşan kadronun başını Ray Winstone (“The Departed”, "Sexy Beast") çekiyor. Kadronun diğer isimleri ise şöyle: Lanetli Kral Hrothgar rolünde Oscar ödüllü aktör Anthony Hopkins; John Malkovich; Robin Wright Penn; Brendan Gleeson; Crispin Glover; Alison Lohman; ve Grendel'ın annesi rolünde Oscar ödüllü aktris Angelina Jolie.
Asırlara Meydan Okuyan Bir Kahramanlık Destanı
Zamanın sisinin perdelediği, kahramanların ve canavarların cirit attığı, macera ve yiğitlikler, zenginlik ve şanın hüküm sürdüğü büyülü bir dönemde, istisnai bir adam olan Beowulf, ürkütücü bir yaratık tarafından yok edilmenin eşiğindeki Danimarka krallığını kurtarmak üzere harekete geçer. Cüretkâr bir özgüven ve hırs yayan, iki metre boyundaki bu efsane Viking, bunun karşılığı olarak tahta geçmeyi başarır.
Ülke halkına zulmedip, dehşet saçarak sürekli bir panik ve korku içinde olmalarına neden olan acımasız canavar Grendel yüzünden ülkesi harap olan Kral Hrothgar'ın yardımına koşan Beowulf'un adı krallığın dört bir yanına yayılır; yaptıklarını ve yiğitliğini anlatan şarkılar söylenmeye başlar.
Ülkeyi vahşi canavardan kurtarmak, Beowulf'a şöhret ve servet kazandırır. Muazzam zenginlikler ve baş döndüren akıl çeldiriciler önüne serilir. Yeni elde ettiği bu gücü ne kadar bilgece kullanacağı bir savaşçı, kahraman, lider, koca ve en önemlisi de bir erkek olarak kaderini sonsuza dek belirleyecektir.
“Beowulf” İngiliz dilinin günümüze kadar gelen en eski destansı şiiridir. Robert Zemeckis'in sinema uyarlamasında, büyük canavarlar ve kahramanlar, iyiyle kötü arasındaki sonsuz mücadele ve yiğitlik ile şöhretin yapısının irdelenmesi gibi, şiirdeki karakterler ve temalarının pek çoğu mevcut olsa da okullarda okunan “Beowulf”tan kesinlikle çok farklı.
“Doğrusu orijinal şiire dair hiçbir şey bana hitap etmedi. Orta okulda bize onu okuma ödevi verilmişti ve ben şiirden hiçbir şey anlamamıştım çünkü Eski İngilizce'ydi” diyen Zemeckis, sözlerini şöyle sürdürüyor:
 “O berbat ödevlerden biriydi. Sonrasında bunu gerçekten bir daha hiç düşünmedim; ilginç bir hikaye olacağı asla aklıma gelmedi. Ama Neil Gaiman ve Roger Avary'nin yazdığı senaryo okur okumaz ilgimi çekti. Onlara, `Şiirin kendisi benim için o kadar sıkıcı olduğu halde, senaryo nasıl oluyor da bu kadar büyüleyici olabiliyor?' diye sordum. Bana verdikleri yanıt şöyleydi: `Şiir 7 ile 12. yüzyıl arasında bir tarihte yazılmıştı. Ama hikaye bundan önceki asırlar boyunca anlatıla gelmişti. 7. yüzyılda sadece keşişler yazı yazmayı biliyordu. Dolayısıyla büyük ölçüde düzeltme yaptıklarını varsayabiliriz'. Neil ve Roger metnin derinliklerini irdelemiş, satır aralarını okumuş, kaynak malzemedeki gedikleri sorgulamış ve keşişlerin neyi neden düzelttikleri (ya da ekledikleri) konusundaki teorileri doğrultusunda eklentiler yapmışlardı. Şiirin özünü korumayı başardılar ama çağdaş izleyicilerin anlayabileceği bir hâle getirdiler ve bu süreç sırasında devrim yaratacak bazı keşifler yaptılar. Bunun akademi dünyasında tartışma yaratması gerekir”.Hikayeyi daha da geliştirmek için yazarlarla çalışan Zemeckis bir bakıma, lise öğretmenini gururlandıracak şekilde konunun öğrencisi oldu. “Okuduğumda senaryoya o kadar ilgi duydum ki, şiiri tekrar tekrar okudum, `Beowulf' uzmanlarıyla konuştum ve kendimi efsanenin içine gömülmüş buldum. `Beowulf'taki pek çok tema İncil'den alınmış: Bir kahramanın serüveni, iyi ile kötü arasındaki savaş ve şanın bedeli. Görüyorsunuz ki `Beowulf' Conan'dan Süpermen'e, İnanılmaz Hulk'a tüm modern kahramanlara temel oluşturuyor” diyor Zemeckis.
Yapımcı Jack Rapke ise şunları ekliyor: “Beowulf efsanesini bu kadar cazip kılan şey, eski zamanlardan beri, en azından bilinçaltımızda var olmuş canavarlar ve akıl çelen yaratıklarla dolu, harika bir aksiyon-macera-mitoloji-destan dünyasında geçmesi”.
Gaiman ve Avary'nin yetenekleri bu proje için mükemmeldi. Gaiman, biyografisinde de belirtildiği gibi, “…Dictionary of Literacy Biography'de (Edebiyat Biyografisi Sözlüğü) dünyanın yaşayan en iyi on post modern yazarından biri olmanın yanı sıra nesir, şiir, sinema, gazetecilik, çizgi roman, şarkı sözü ve drama alanlarında tanınmış bir yetenek olarak kabul ediliyor”. Gaiman, özellikle, DC Comics'in “Sandman” (Kumadam) çizgi roman serisinin hayranları tarafından sevilen bir isim. Bu çizgi roman dokuz kez Will Eisner Çizgi Roman Endüstrisi Ödülü, üç kere de Harvey Ödülü kazandı; Sandman'in 19. sayısı en iyi kısa hikaye dalında 1991 Dünya Fantezi Ödülü'ne layık görülerek, bir çizgi romanın ilk kez edebi bir ödül almasını sağladı.
Avary de aynı şekilde karanlık, sıradışı ve çığır aşan senaryolarıyla ve filmleriyle tanınıyor. Bunlardan biri kendisine senaryo dalında (Quentin Tarantino'yla ortaklaşa) Oscar kazandıran “Pulp Fiction/Ucuz Roman”dı. Avary, yönetmen olarak da, iz bırakan kült filmlere imza attı. Bunlar arasında, Cannes'da ödül kazanan “Killing Zoe” ile Bret Easton Ellis'in romanından uyarlanan “The Rules of Attraction” bulunuyor.
Gaiman ve Avary birlikte çalışmaya ilk olarak Gaiman'ın “Sandman”ini beyaz perdeye uyarlamaya karar verdiklerinde başladılar. Proje hiçbir zaman hayata geçmeyince, iki yetenek ruh kardeşi oldukları gerçeğini kabul ettiler. Yine de, Beowulf şiirini beyaz perdeye uyarlamak, Gaiman ve Avary için uzun, tuhaf ama sonuçta ödüllendirici bir serüven oldu.
“Roger'la Sandman sürecinde dost olduk. Ondan ve aklının çalışma biçiminden çok hoşlandım” diyen Gaiman, sözlerini şöyle sürdürüyor: “Bir ara Roger bana her zaman Beowulf'u sinemaya aktarmak istediğini ama ilk iki perdeden sonra bir türlü üçüncüye geçemediğini söyledi. Bunun nedeni şiirin yapısı: En başında Beowulf'un dövüşü, sonra Grendel'ın annesiyle dövüşü var; bunun ardından şiir 50 yıl ileri gidiyor ve Beowulf ejderhayla dövüşüyor. Bu üç perdeli normal senaryoların yapısına uygun değildi. Bunu aşmanın birkaç yolunu önerdim. Bir an suskunluk oldu ve Roger, `Ne zaman müsaitsin?' diye sordu”.
“Temelde Neil'in sunduğu fikir benim üzerinde on yıldır çalıştığım Beowulf'a ilişkin bir bileşik alanlar teorisinin kilit öğesiydi” diyor Avary ve ekliyor: “Şiir bana her zaman biraz kopuk göründü ve özellikle Beowulf asla anlatıcıların en güveniliri gibi gelmedi. Örneğin, Grendel hiçbir zaman Hrothgar'a saldırmıyor; ona sadece işkence ediyor. Neden? Bu beni her nedense daha önce kimsenin sormadığı çok basit bir soruyu sormaya itti: Grendel'ın babası kim? Bu soru beni gerçekten rahatsız etti. Grendel'ın tüm davranışları bu düşüncenin ışığında bakınca anlam kazandı. Sonrasında Beowulf, Grendel'ın kolunu koparıyor ve Grendel ölmek için mağarasına kaçıyor. Grendel'ın annesi karşı saldırıya geçince Beowulf sözde Grendel'ın annesini öldürmek için mağaraya dalıyor. Ama mağaradan Grendel'ın başıyla çıkıyor, annenin başıyla değil ki bu gerçekten şaşırtıcı. Beowulf, Grendel'ın annesini öldürdüğünü söylüyor; bu konuda elimizde onun sözünden başka bir şey yok. Peki anneyi öldürdüğüne dair kanıt nerede? O zaman anladım ki Beowulf da Hrothgar'ın düştüğünü sandığım tuzağa düşmüştü: Bir sirenin çağrısına kapılmıştı. Şeytanla anlaşma yapmıştı”.
Avary sözlerini şöyle sürdürüyor: “Sonra şiirin ikinci yarısında, Beowulf kral olduktan sonra, bir ejderha ona ve krallığına saldırıyor. Bunun diğer şeylere nasıl uyduğunu çözemedim. Neil'a teorimden bahsediyordum ki ejderhanın Beowulf'un oğlu olabileceği görüşünü ortaya attı. Bir anda Beowulf destanının hep kopuk gibi görünen iki yarısı mükemmel bir şekilde birleşti. Böylesine gerçek olması inanılmazdı. Yapının bu öğelerinin asırlar içinde sözlü olarak nesilden nesle aktarılırken kaybolmuş olması ve daha sonra Hıristiyan keşişler tarafından şimdi `MS Cotton Vitellius A.xv.' olarak bildiğimiz parşömene aktarılırken eklenen Hıristiyanlık öğeleriyle daha da bozulmuş olması mümkün".
Gaiman ve Avary orijinal şiirin uygunsuz yapısını fark etmiş ilk kişiler değiller. David Wright, Beowulf'un Penguin Classics baskısında “…erken dönem Beowulf eleştirmenleri ve yorumcuları, hatta sonrakilerden de pek çoğu, hikaye örgüsünün çarpıklığı konusunda alaycıydılar. Zira şiirin kendisi de biraz arapsaçı gibi İskandinav kabilelerinin tarihinden parçalarla ve ilgisiz gibi görünen olay ve efsanelere göndermelerle dolu” diyor. Wright ayrıca, Lord of the Rings'in yaratıcısı J.R.R. Tolkien'ın Beowulf'un gücünü hep takdir ettiğini belirtiyor. Ünlü Beowulf: The Monsters and Critics adlı denemesinde Tolkien, diğer şeylerin yanı sıra Beowulf'un bir süper kahraman olsa da, sonuçta bir insan olduğunun ve düşüşüne de bu insani özelliklerin yol açtığının altını çiziyor: “O bir insan ve bu durum o ve pek çoğu için yeterli bir trajedi”. Zemeckis de şiirin kahramanına benzer bir bakış sunuyor: “Bizim Beowulf'umuz ise biraz daha kusurlu, bir tanrıdan çok bir insana benziyor. O bir Thor karakteri değil. Pek çok kusuru olan gerçek bir insan; bu kusurların başında kibir geliyor”.
Tolkien ana karakterlerini yazarken Gaiman ve Avary kadar çok eğlenmemiş olsa gerek. “Roger'la birlikte Meksika'ya uçtuk. Bir haftalığına bir arkadaşının evini kullandık. Tam bir çılgınlık haftasıydı” diyen Gaiman, sözlerini şöyle sürdürüyor: “Etrafımız bulabildiğimiz tüm Beowulf çevirileriyle doluydu; hatta aralarında bir sayfasında Eski İngilizce, bir sayfasında da modern İngilizce çevirisi olanlar vardı. Bilgisayarlarımıza gömüldük ve deli gibi yazmaya başladık. Eve elimizde bir senaryoyla döndük bu Bob Zemeckis'in okuyup, hemen yapmak istediği senaryoydu”.
Çığır açan “The Polar Express/Kutup Ekspresi” filminde kendi geliştirdiği `performans yakalama' adı verilen bir format kullanan Zemeckis, bu yeni tekniğin Gaiman ve Avary'nin destansı “Beowulf”una hayat vermek için mükemmel olduğunu düşündü çünkü bu hikayede yaşamın kendisinden büyük kahramanlar ve iblisler ve tamamı mistik bir ülkede geçen görkemli savaşlar vardı.
Yapımcı Steve Starkey, “Bob bu hikayeyi daha önce `Polar Express'te kullandığımız yeni teknikle anlatabilme olasılıklarını gördü” diyor. Performans yakalama tekniğinin avantajlarından biri Starkey'nin de belirttiği gibi teknolojiden çok oyunculara dayanması: Çok sayıda sensör, giydikleri vücuda oturan likralı kıyafetler sayesinde oyuncuların yüzlerine ve vücutlarına bağlanıyor; bu sayede oyuncuların canlı performansları bilgisayara aktarılmak üzere “yakalanıyor”. Tüm aksiyon `hacim' adı verilen, 40 kamera alabilen kadranlara bölünmüş, görünmez bir odacıkta gerçekleşiyor. (`Hacim' performans yakalama dilinde platoya karşılık geliyor çünkü kameraların sahneleri üç boyutlu olarak görüntülemesine olanak tanıyor. `Hacim'in Klasik geometri formülü, bilindiği gibi, yükseklik, en ve boyu temsil eden x, y, ve z'nin çarpımıyla elde edilir). Teknik olarak, hacim, her yüzün ve hareketin yakalanabildiği, tüm kameraların odaklandığı bölgedir. Performans yakalama seanslarında elde edilen kayıtlar ya da “kayıtlardan kesitler” kurgulanabilir, birbirine geçirilebilir, birleştirilebilir ve örtüştürülebilir. Zemeckis'in “The Polar Express”te ortaya koyduğu gibi, elde edilen sonuçlar “çizgi filmi andırmayan”, daha çok oyuncuların ve yönetmenin gerçek yaratıcılıklarını yansıtan zorlayıcı bir yeni tarzdır.
Zemeckis bu kez de, “Beowulf”da söz konusu tekniği bir üst seviyeye taşımaya hazırdı. Starkey bu konuda, “Performans yakalama tekniğiyle bir film yaptığınızda, iki şekilde oyuncu seçimi yapabilirsiniz; biri performans bazında, diğeri de benzerlik bazında. Dolayısıyla filmde karakterin nasıl göründüğünü o karakteri canlandıran oyuncunun görüntüsünden ayırabilirsiniz” diyor ve devam ediyor: “Filmi bu stilde yapmaya karar verme nedenlerimizden biri bu örneğin bu gezegende hiç kimse Bob'ın Beowulf için hayalinde canlandırdığı fiziğe sahip değildi, ya da Bob'ın film için istediği düzeyde bir performans sergileyemezdi. Beowulf hayatın kendisinden bile büyük biri; tek başına hiçbir insan oyuncu Bob'ın karakterde gördüğü her şeyi hayata geçiremezdi. Peki bu uyuşmazlık nasıl giderilebilirdi? Rolü en iyi aktöre vererek ve İsa'yı andıran iki metre boyunda birini bilgisayarda yaratarak. Aynı şey Grendel için de geçerli. Geleneksel bir filmde Grendel'ı yaratmak için 3,5 metrelik bir kuklayı alıp, ek bilgisayar grafik desteğiyle onu hayata geçirmemiz gerekecekti. Oysa bu teknikle, mükemmel bir oyuncunun, protezler ve rahatsız giysiler olmadan, Grendel'ın tüm acısını ve ızdırabını yansıtabilmesine olanak tanıdık. Bu filmi geleneksel yöntemlerle çekseydik, tüm bunları asla yapamazdık”.
Yapımcı Rapke'nin bu konudaki yorumu ise şöyle: “Mitolojik bir fabl olduğu için foto gerçeklik çok büyük önem taşımıyordu. Ayrıca Bob'ın hayalini kurduğu görsel konsepti iki boyutlu bir dünyada yaratmak neredeyse imkansız olurdu. Performans yakalama tekniğini kullanmak her rol için mükemmel olduğunu düşündüğümüz oyuncuyu seçebilmemize olanak tanıdı. Dolayısıyla bizim açımızdan bazı engelleri aşmak ve geleneksel canlı formatta yapılması imkansız bir çok şeyi yapabilmek için tek çözüm buydu”.
Avary ise şunları söylüyor: “Benim için ilginç olan şey performans yakalama sürecinin filmin gerçekten performansa dayalı olmasını sağlamasıydı. Bunu her zaman bir oda tiyatrosu eseri gibi görmüşümdür sarayda geçer ve insanların çok sayıdaki ilişkilerinde entrikalar vardır. Her zaman yapımın tam anlamıyla hayata geçen, duyumsal bir deneyim olmasını istedim. Bir de Bob'ın şöyle söylediğini hatırlıyorum: `Hadi beyler, ne istiyorsanız yapın. Beowulf ejderhayla dövüşüyorken, bırakın gerçekten ejderhayla dövüşsün'. Hiçbir kısıtlama içine girmedik bu sayede, Neil'la birlikte normalde filmlerde yaşadığımız tereddütler olmadan yazabildik”.
İlk başta filmi kendisi yönetmek niyetiyle senaryoyu yazmışsa da, Avary sonradan gördü ki Zemeckis'in performans yakalama modeli, vizyonunu beyaz perdeye aktarmak için en iyi yoldu. Kendisini şaşırtan ve koltuklarını kabartan şey ise, film yapım sürecinin bir parçası olmayı sürdürmesiydi.
“Diğer Hollywood senaryolarının çoğunda, Sibirya'da bir çalışma kampına hapsedilirdim. Tam olarak beklediğim şey buydu. Bunun tam tersini istemesi, Bob'ın hem ne kadar harika bir yönetmen hem de ne kadar harika bir insan olduğunun kanıtı. Egodan arınmış bir şekilde, beni de sürece davet etti. Neil ve benim film için çok belirgin bir bakışımızın olduğunu kabul etti ve bizim katkı ve katılımımıza kucak açtı” diyor Avary.
Müthiş Performanslar Yakalamak
Esasen, performans yakalama boyutu, sinemanın oyuncu seçimi denkleminde görünüm, yaş, ırk ve cinsiyet unsurlarını ortadan kaldırdı. Zemeckis'in başrol için Ray Winstone'ı seçmesi performans yakalamanın oyuncu seçiminde sağladığı özgürlüğünün en güzel örneğini oluşturuyor. Zemeckis ilk başta Winstone'ı düşünmemişti ama oyuncunun kendine has sesini duyunca, aradığı Beowulf'u bulduğunu anladı. “Eşim televizyondaki bir `Henry VIII' uyarlamasında Ray'i izliyordu. Sesini duyar duymaz, `Aman Tanrım, bu ses Beowulf'un sesi!' dedim kendi kendime. Gidip Ray'i izlediğimde, çok güçlü ve içindeki hayvansılığa çok iyi parmak basabilen bir oyuncu olduğunu gördüm. Ray'in gerçekten çok organik bir yönü var. Beowulf rolü için çok önemli bir özellikti bu çünkü Beowulf'un umurunda olan tek şey, ne öldürebileceği, ne yiyeceği, kimle seks yapabileceği. Ray işte bu dürtüsel ihtiyaçları ortaya başarıyla koyabilen, inanılmaz güçlü bir aktör” diyor Zemeckis.
Zemeckis'in rolü kendisine teklif etmesine en çok şaşıran kişi Winstone'dı. Aktör bu konuda şunları söylüyor: “New York'ta Martin Scorsese'nin `The Departed/Köstebek' filmini çekiyordum ki bana `Beowulf'te bir rol teklif etmek istediklerini söyleyen bir telefon aldım. Bob'la görüşmek için Los Angeles'a gelirken, bir iş görüşmesi için fazla uzun bir yol kat ettiğimi düşünüyordum. Ama yine de gittim çünkü Zemeckis'in bir dahi olduğunu düşünüyorum. Bana senaryo hakkında ne düşündüğümü sorduğunda, bunun, para pul, güç ve şöhret düşkünü, çok hırslı bir adamın sonunda yine bunlar yüzünden mahvoluşunun hikayesi olduğunu düşündüğümü söyledim. Beowulf, pek çok açıdan, karşısına çıkan iblislerden çok daha büyük bir canavar aslında. Sohbet ilerledikçe, bunun bir seçme süreci olmadığını, esasen Bob'ın başrolde oynamamı istediğini anladım. Benim için oldukça büyük bir şoktu”.
Senaryonun macera öğeleri kadar, kendisi için yeni olan bir tür deneme fırsatı da Winstone'a cazip geldi. Açık sözlü Winstone, şunu söyleyen ilk kişiydi: “… Orijinal şiir hakkında hiçbir şey bilmiyordum. Çocuklarım bildiklerini söylüyorlar”. Aktör sözlerini şöyle sürdürüyor: “Ama (senaryodaki) muhteşem bir hikayeydi; her zaman bir Viking'i oynamak istemişimdir. (Performans yakalama) tekniğinin en harika yanı, benim gibi 1.80 boyundaki, hafif tıknaz birine, 2 metre boyundaki altın rengi saçlı bir Viking'i oynama imkanı sunması. Süreç ilk başta kulağa biraz karmaşık ve rahatsız gibi görünüyordu, ama yapamayacağımı sandığım şeyleri deneme konusunda çok istekli olduğum için bu olanak karşısında heyecan duydum”.
Winstone için filmin bir başka çekici yanı da Zemeckis'in bir araya getirdiği yıldız oyuncu kadrosuydu. “Bu filmde yer alan oyuncular inanılmaz; liste uzadıkça uzuyor. Anthony Hopkins çocukluğumdan beri en sevdiğim aktörlerden biri olagelmiştir; onun çalışmasını izlemek bile başlı başına bir zevkti. Robin Wright Penn'le Londra'da birlikte oynama imkanı buldum; çok iyi bir aktristir. Beş yıldır tanıdığım Angelina Jolie de muhteşemdir. “Cold Mountain”da birlikte oynadığım eski dostum Brendan Gleeson olsun, Crispin Glover ve John Malkovich olsun, hepsi çok zeki ve yaratıcı oyunculardır. Tüm saydığım bu isimler o kadar müthiş oyuncular ki, böyle bir projede onlarla çalışmaktan öğrenebileceğim çok şey olduğunu biliyordum” diyor Winstone.
 Zemeckis, performans yakalama tekniğinin, Winstone'ın bir Viking'i canlandırma arzusunu yerine getirmenin yanı sıra, tüm oyunculara geleneksel sinemacılığın kısıtlamalarından bağımsız bir şekilde performans sergileme olanağı tanıdığını şu sözlerle ifade ediyor: “Performans yakalamanın sevdiğim yönü, oyuncunun yönetmene o büyülü anları sunmasına, oyuncunun hiç beklemediğiniz o şeyleri yapabilmesine imkan vermesi”. Yönetmen sözlerini şöyle sürdürüyor: “Önünüzde, oyuncunun karaktere ne isterse katabileceği bembeyaz bir tuval uzanıyor çünkü canlı aksiyon filmin kısıtlamalarına tâbi değil. Oyuncular normal filmin zorbalıklarından kurtuluyorlar; ışıklandırma, kamera, saç ve makyaj, kostüm yok. Mutlak olan performans; ve bu filmdeki gibi büyük oyuncular bunun tadını çıkarıyorlar. Açıdan çıkıldığı için sahneyi kesmek zorunda kalmıyorsunuz. Geniş açıları ve yakın planları aynı anda çektik. Dolayısıyla, sahnelerin ritmini oyuncular belirliyor ki biz baştan sona olabildiğince bunu yaptık. Üç boyutlu kayıt yapılmasının dışında bir tiyatro oyunu gibiydi”.
Kral Hrothgar'ı canlandıran Anthony Hopkins performans yakalama tekniği ile Zemeckis'in yönetim stilinin bileşiminin yaratıcı sürece yardım eden, açık ve rahat bir ortam yarattığını kaydediyor: “Set ve kostüm olmadan, sadece, yüzünüzün her yerine nokta sensörler yerleştiren o tuhaf kıyafetlerle yapılan oyunculuğun ilginç yanı tüm sahneyi bir seferde yapabilmeniz; bu şekilde sahneler çok hızlı ilerliyor çünkü geleneksel sinemada olduğu gibi sahneleri bölmeniz gerekmiyor. Ayrıca, Robert Zemeckis çok güçlü bir vizyonu olduğu ve ne yaptığını bildiği halde, oldukça özgür ve kolay bir yönetmen. Beş altı sayfalık bir sahneyi bir bütün olarak oynuyorduk ve beş altı kereden sonra, Bob istediği performansları yakaladığına emin olduğunda bir sonraki sahneye geçiyorduk. Benim karakterim dramanın başında, belki üçüncü ya da dördüncü sayfada hikayeye giriyor ve 76. sayfada dramadan çıkıyor, ama filmde sadece sekiz gün kadar çalıştım ki geleneksel bir filmde bu imkansızdı. İlk gün biraz endişeliydim ama bu teknik muazzam bir özgürlük tanıyor; her şeyi yapabiliyorsunuz”.
Kral Hrothgar'ın gizemli geçmişi bir gün canavar Grendel kisvesi altında gelir ve hem Hrothgar'ı hem de krallığını tehdit eder. Oysa, Grendel dehşet verici bir şekilde ortaya çıkana kadar, Hrothgar büyülü bir yaşam sürmekte ve bundan keyif almaktadır; o ve halkı lüks ve sefa içinde yaşamakta, fırsat buldukça tensel arzuların ve zevklerin peşinden gitmektedirler.
“Hrothgar'ı halkıyla bütünleşmiş bir insan olarak düşünerek, filmin başında onu, iyi anlamda, ayyaş bir soytarı olarak oynamaya karar verdim ki bu çok eğlenceliydi. Ama onda bazı karanlık öğeler de gördüm ve sonrasında onları da ekleyerek karaktere farklı bir düzey kattım” diyor Hopkins.
Projeye davet edilen ilk aktör olan Hopkins doğduğu yer olan Galler'in aksanını kullanmaya karar verdi “çünkü Galce birkaç bin yıllık, eski bir dil”. Zemeckis bu konuda şu açıklamayı yapıyor: “Galce'nin Eski İngilizce'den türediğine dair uzun tartışmalar vardı. Ne olursa olsun, Anthony Gal aksanıyla Roger ve Neil'ın yazdığı o harika cümleleri söylediğinde, kulağa mükemmel geldi”.
Hopkins'in konuşmasındaki şarkıyı andıran ritim diğer oyuncular için örnek oluşturdu. Hrothgar'ın eşi olan tatlı, ama bahtsız Kraliçe Wealthow'u canlandıran Robin Wright Penn, “Hepimiz Galce'ye yakın bir aksan kullanmaya karar verdik” diyor ve ekliyor: “Hikayenin Danimarka'da geçtiği aşikar ama şiir Eski İngilizce yazılmış, ve Anthony'nin doğal olarak harikulade bir Gal aksanı vardı. Geleneksel İngiliz aksanının yerine iyi bir orta yol gibi göründü çünkü eski İngilizce kullansaydık da kimse ne söylediğimizi anlamazdı. Diyaloglar kelimeleri yuvarlamamızı ve R'leri vurgulamamızı gerektiriyordu. Gal aksanı bunu yapabilmemize olanak tanıdı”.
Zemeckis, “Robin, bir oyuncu olarak, yaptığı her şeyde çok incelikli, başarılı, gerçek ve gerçekçi. Wealthow'nun 16 yaşındaki hâlini oynarken bile, karaktere olgunluk getirdi. Performans yakalamanın bir başka harika yanı da bu. Robin tüm deneyimini role yansıtabildi çünkü söz konusu teknikle hem genç bir kız hem de yetişkin olarak görünebildi. Performansı tek kelimeyle muhteşemdi. Beowulf'un Wealthow'a yaşattığı işkence ve acıyı anladı ve karakterini nefes kesici bir gerçekçilikle oynadı” diyor.
Beowulf, Hrothgar'ın krallığını kurtarmaya geldiğinde Wealthow'a aşık olur. Ama Kral Hrothgar gibi, Beowulf'un da ölümcül kusurları vardır: Güç ve şana düşkünlüğü, başka kadınlara duyduğu zaaf, ve şeytansı ama baştan çıkaran bir kadınla yaptığı `Faust'vari anlaşma sonunda Wealthow'la ilişkisini zehirler.
“Wealthow, Kral Hrothgar'la çok genç yaşta, ayarlanmış bir evlilik yapıyor ve kocası tarafından aldatılıyor” diyen Wright Penn, şöyle devam ediyor: “Wealthow daha sonra, onları kurtarmaya gelen Beowulf'a aşık oluyor ama ne yazık ki aynı şeyler tekrarlanıyor. Wealthow, bir bakıma, bir kahramana aşık oluyor ve hakiki kahramanlığın ne olduğunu unutuyor. Beowulf bir kahraman olsa da sonuçta bir insan. Tıpkı kralın yaptığı gibi, Wealthow'u aldatıyor. Bunun üzerine genç kadın ona duyduğu aşkı ve hayranlığı yitiriyor”.
Hikaye gereği Wealthow'un duygusal açıdan sıkıntılı çeşitli anlar yaşaması gerekiyordu. Aktris bu sahnelerin üstesinden gelmesinde performans yakalama tekniğinin kendisine yardım ettiğini söylüyor: “Muazzam yüksek bir tempo vardı ve sahnenin tamamını oynayabilmemiz harika bir olaydı. Binlerce farklı açıdan çekilecek diye bir sahne için 12 saat harcamamız gerekmedi. Bazen bir sahneyi 15 dakikada tamamlıyor, iki kayıtta 4-5 sayfa yapıyorduk. Sete geldiğinizde istediğiniz şey neredeyse bu; o ruh halinde olmak istiyorsunuz. Bu koşma bandında antrenman yapmak gibi. Beş dakika koşup sonra yirmi dakika oturmak, ardından yine banda çıkıp kalp ritminizi tekrar arttırmak istemiyorsunuz. Bob'ın çekim şeklinde, sete çıkıyor, büyük bir konsantrasyonla sekansı çekiyor ve saat 5'te çekim gününü sonlandırabiliyorduk. Medeni bir şey bu. Özellikle duygusal ve moralsiz sahnelerde, başla-dur şeklinde çalışmak tam bir işkence”.
Zemeckis'in önceden tanıdığı bir diğer isim olan Crispin Glover, acı çeken canavar Grendel'ı canlandırdı. “Crispin'le `Back to the Future'da birlikte çalıştım ve her nedense Crispin'i tam bu rolü oynayacak biri gibi gördüm” diyen Zemeckis, sözlerini şöyle sürdürüyor: “Yaratıkları ve hem fiziksel hem zihinsel bozuklukları olan karakterleri canlandırmayı seviyor. Crispin'in Grendel'ı anlayacağını biliyordum. Grendel'ı sadece bir canavar olarak oynamadı; çaresiz, acı çeken ama bir şekilde de fiziksel olarak canavara benzeyen bir karakter yarattı. Bu karakter sırf görünümü nedeniyle eziyet görmüş ve göz göre göre canavarlaştırılmıştı. Crispin bu inanılmaz çirkin yaratığa muazzam bir sıcaklık ve insaniyet kattı. Ona yönetmen olarak aktardığım tek şey, Grendel'ın yaptığı her şeyin fiziksel acı duymasına neden olduğuydu. Crispin bu bilgi parçasını aldı ve onu her an kullandı. Performansı sırasında tüm vücudunu, her hücresini, her saç telini kullandı”.
“Bob'la en son 21 yıl önce birinci `Back to the Future'da birlikte çalışmıştım. Bu yüzden biraz şaşırdım” diyor Glover ve ekliyor: “Ama Beowulf ve Grendel'ı bildiğim için harika bir rol olacağını düşündüm. O sırada bir başka filmde çalışıyordum; bu yüzden, gelip herkesle buluşamadım. Benden kendimi kaydetmemi istediler. Evde bilgisayarıma kayıt yaptım ve gönderdim. Sonrasında Bob için okuma fırsatım da oldu ve rolü aldım. Buna çok memnunum çünkü harika bir rol”.
Grendel'ın ilkel yanıyla bütünleşmek için, Glover kendi çığlık terapisini uyguladı. “Grendel rolünde, nispeten kısıtlı diyaloga sığdırılmış çok geniş bir duygu yelpazesi vardı. Çok farklı çığlıklar planlamadım ama başlangıçta dağarcığımda olan bazı çığlıklar Grendel'ın insanın içini yakan acısını yansıtıyor gibiydi. Bob, `Bağırmaya devam et' dedi. Cesaretlendirdiğine memnunum; iyi bir öneriydi çünkü çığlıkta çok duygusal öğeler vardı; onda pek çok şeyi hissedebiliyordunuz. Bu kadar ifadesel olabileceğini bilmezdim” diyor Glover.
Glover'ın Grendel'ın acısı, ahlakı ve nefretinin derinliklerine eşsiz ve çok zorlayıcı bir şekilde inebilmesi diğer oyuncuları ve çekim ekibini büyüledi ve sık sık alkış aldı. Winstone bu konuda, “İnanılmazdı. Ne yaptığını gördüğümde, onun çıtayı daha da yükselten çok zeki bir adam olduğunu düşündüm” diyor ve ekliyor: “İnsanlarla dolu bir odada kendini akışa bırakmayı başarıyordu. Ama bunu yaparken dağınık değildi; ne yaptığını tam olarak biliyordu. Üzerindeki o PY kostümü olduğu halde, Grendel'a muazzam bir dehşet katmayı başardı; ne yarattığını görebiliyordunuz. İzlemesi etkileyici bir şeydi”.
Glover, Grendel için kendi Eski İngilizce versiyonunu geliştirdi. Bu bir bakıma mantıklıydı çünkü Grendel insani her şeyden nefret ediyor. Glover'ın da belirttiği gibi, “[Grendel] esasında bir ana kuzusu, ve tüm insan komşuları, onu rahatsız eden sesleri ve âlemleriyle kulaklarını tırmalayan varlıklar”. Sadece onun ve annesinin bildiği eski bir dilde konuşuyor.
Grendel'ın tek sırdaşı, koruyucusu ve intikam meleği, elbette annesidir. Grendel'ın annesi erkeklerin kusurlarını ve zaaflarını kendi şeytani amaçları için kullanan, tehlikeli ve baştan çıkarıcı bir yaratıktır. Bu muhteşem şeytani varlık rolü için Angelina Jolie seçildi. “Grendel'ın annesi sınır tanımayan bir iblis ve ayartıcı; kimse böylesine ihtiraslı bir karakteri Angelina Jolie kadar iyi oynayamaz” diyor Zemeckis ve ekliyor: “Sete adım atıp o karaktere bürünüşünü izlemek çok güçlü bir deneyimdi. Muhteşemdi ve setteki herkesi hipnotize etti”.
Jolie için, performans yakalama tekniği cazip ve etkiliydi. “Bayıldım. İlk başta, oyuncular olarak hepimizin yüzlerinde o noktalarla ve dalgıç kıyafetleri içinde, aksesuarlar ve setler olmadan rol yapmamızın çok tuhaf olacağını düşündüm… ama bu tekniğin yaptığı şey dış yüzeyi kazıyıp performansın özüne inmek; özellikle de Crispin ile benim aramdaki sahnelerde; bu sahnelerde katıksız ve inanılmaz bir duygu vardı. Her şey olabilmek, anında, her şeyinizi ortaya koyabilmek çok özgürce bir şey çünkü tüm sahneyi oynuyorsunuz; istediğiniz gibi doğaçlama yapabilirsiniz. Ayrıca, oyuncular arasında da hemen bir dostluk oluşuyor. Hepiniz noktalarla kaplıyken, kolayca kaynaşıyor ve birbirinize güveniyorsunuz. Sürecin bir diğer güzel yanı da çekim ekibindeki herkesin sürecin bir parçası olduğunu ve oyuncularla birlikte o anı aynı şekilde yaşadığını hissetmeniz. Kendi karavanlarımıza çekilip, sahnemiz geldiğinde sete geçmiyorduk. Herkes her an oradaydı”.
Jolie, canlandırdığı karakterin hareketlerinin, iyi ve kötünün ötesinde, derin bir annelik içgüdüsüyle yönlendiğini belirtiyor: “Evet, o bir canavar olabilir ama aynı zamanda bir anne; yaptığı her şeyin özünde bu var. Grendel tam bir yetişkin adam gibi ama onda bir çaresizlik, çocuksu bir yan var. Canlandırdığım karakteri bir anne olarak düşündüm. Birisi oğlunuzun canını yakarsa, intikamını almak için dünyanın öbür ucuna bile gidersiniz. Ben de karaktere bu şekilde yaklaştım”.
Jolie, eskizler sayesinde, karakterinin sonunda neye benzeyeceğini biliyordu. Aktris bu karakteri, yarı insan şekli alabilen “seksi bir sürüngen” olarak tanımlıyor. Aktris, bu ayartıcı kadın-sürüngeni, kostümler, protezler, aksesuarlar ve makyajın yardımı olmadan hayata geçirmek zorundaydı. Jolie'nin, bu yüzden, rolüne bürünürken büyük ölçüde Zemeckis'in yönetimine bel bağlaması gerekiyordu. “Bir an geldi, Bob bana peltek konuşabileceğimi söyledi. O zaman, muhtemelen burada sürüngen dilim var diye düşündüm. Ya da, kadın olarak bir şey yaparken, Bob bana, `Al şunu' diyordu; ben de ona, `Ama ellerim kılıcın üzerinde' dediğimde, Bob, `Kuyruğunla al o zaman' diyordu. İşte o zaman bir kuyruğum olduğunu fark ettim. Yine bir keresinde, Bob ayağımda yüksek topuklu varmış gibi hareket etmemi istedi. `Ne güzel; demek kendimi daha seksi hissetmemi istiyor' dedim. Ama Bob, `Hayır, elin ayağın gibi, ayağın da elin gibi…' dedi. Aklım karman çorman oldu. Bana tamamen altından yapılmış gerçekten seksi bir kadının resmini gösterdi; kadının ayaklarına baktığınızda biraz acayip göründüklerini fark ediyordunuz. Kısacası, bir kuyruğum var ve ayaklarım gibi kullandığım ellerim biraz yüksek topuklu! Filmi izlemek ve sonunda neye benzediğini görmek için sabırsızlanıyorum!”
Zemeckis bunu biraz daha açıklıyor: “Upuzun bir örgüsü olmasını ve bunun bir kuyruk gibi hareket etmesini istedik. Kuyruk-örgüsünün doğru hissi ve hareketi yakalayabilmesi için, bir kayıtta ellerini kuyruğuyla aynı şekilde hareket ettirmesini istedim. Mükemmel bir ritim oluştu. Bu sanat biçiminin sevdiğim yönü bu: Oyuncularınızdan her şeyi yorumlamalarını isteyebiliyorsunuz; sihirli bir kuyruğun nasıl hareket edebileceğini bile”.
Performans yakalama işlemi oyuncuların bir çok karaktere bürünmesine de olanak tanıyor. Yönetmen Zemeckis, aktör John Malkovich'in yeteneklerini de bu sayede çok etkili bir şekilde kullandı. Malkovich ilk önce Unferth olarak, daha sonra da kendi oğlu olarak Beowulf'un ününe ve niyetlerine biraz kuşkucu yaklaşan iki karakteri canlandırdı.
“John en sevdiğim aktörlerden biri. Her şeyin üstesinden gelebilir ve asla ondan ne alabileceğinizi bilemezsiniz” diyen Zemeckis, sözlerini şöyle sürdürüyor: “Unferth'e bambaşka bir kimlik kazandırdı ve Beowulf'un baş düşmanından ne istediğimizi tam anlamıyla kavradı: Kahramanımızın yanlışlarını ortaya koyacak ve onu aşırıya kaçmakla suçlayacaktı. John rolüne bürünüp o aksanla konuşmaya başladığında, ortaya çıkan şeyi anlatamama; karakterin muhteşem bir yorumuydu. Performans yakalama tekniği sayesinde, John sadece kendi oğlunu oynamakla kalmadı, kendi yaşlılığını da oynadı. Bunu yaparken felç geçirmiş de bazı fiziksel arazlarla da olsa sağ kalmayı başarmış biri gibi hareket etti. Performansına bakarak, onu bitkin ve çökmüş biri olarak gösterebildik”.
Zemeckis'le aynı görüşü paylaşan Malkovich de, PY tekniğinin sunduğu yaratıcı özgürlüğü sevdiğini şu sözlerle ifade ediyor: “Müthiş bir teknik. Aynı karakteri hem çok daha genç hem daha yaşlıyken oynamama hem de kendi oğlumu canlandırmama olanak tanıdı. Geleneksel bir filmde bunu yapmakta oldukça zorlanırdım”.
Deneyimli bir tiyatrocu olan Malkovich, PY sürecini sahne oyunculuğuna benzetiyor. “Bu şekilde çekim yapmak, tıpkı bir tiyatro oyununda olduğu gibi, hayalgücünü kullandırmayı gerektiriyor çünkü imajınız, oyunculuğunuz dört bir yandan aynı anda kaydediliyor; hem geniş açıdasınız hem yakın planda; kamera hem ellerinizde, hem sırtınızda. Bunun en harika yanı rolünüzü oynarken başka hiçbir şey için endişelenmenizin gerekmemesi. `Set' bile tiyatro oyunlarının prova odası gibi. Yerde kapıların nerde olacağı gibi ufak tefek temsili şekiller vardı ki neyin nerede olduğunu bilesiniz. Öte yandan, burası her zaman çok soğuktu. Sanırım bunun nedeni kullanılan düzenek. Yüzünüzün ve vücudunuzun her yerinde mimiklerinizi ve vücut hareketlerinizi kaydeden alıcılar var; bu yüzden, (teknisyenler) terlemenizi istemiyorlar. Film setlerinin sıcaklığı tüm o ışıklardan dolayı normalde 65.000 derece falandır. Dolayısıyla, bu açıdan da farklıydı” diyor Malkovich gülerek.
Aktöre göre, sensörlerin takılması ve dar giysiyi giymek insana ilk başta başka bir dünyadaymış gibi hissettirse de, zaman içinde sıradan bir sinema işlemine dönüşüyor. Malkovich bu konuda şunları söylüyor: “Sabahları geldiğinizde yüzünüze şeffaf bir maske takıp, yüzünüze şebekeyi andıran bir şekil çiziyor, göz ve ağız bölgenize özel bir dikkat göstererek sensörleri nereye takacaklarını belirliyorlar. Sonra üzerinde elektrotlar ve bir takım şeyler olan bisiklet kaskı gibi bir şey takıyorsunuz. Üzerinize dalgıç giysisini andıran bir kıyafet giyiyor ve eldiven takıyorsunuz. Bunların üzerlerinde de sensörler var. Tüm bu işlemler hafif bir makyaj işleminden daha uzun sürmüyor. Çabucak alışıyorsunuz. Doğrusunu isterseniz, ilk günden sonra bu konuyu hiç düşünmedim bile”.
Zemeckis gibi rahat ve açık sözlü bir yönetmenle çalışmanın da kendisine yardım ettiğini sözlerine ekleyen aktör, “Bob'la çalışmak çok keyifliydi. Çok açık ve dobra bir insan; istediği şeyi görmediğinde bunu söylüyor. Bir şeyi bilmiyorsa, çok emin olmadığını belirtiyor ve yaklaşık olarak ne beklediği söylüyor. Coşkulu ve dikkatli; o ve ekibi çok düzenliler. Büyük bir zevkti” diyor.
Oyuncu kadrosunu tamamlayan isim, Beowulf'un güvenilir ve sadık savaşçısı Wiglaf'ı canlandıran İngiliz aktör Brendan Gleeson'dı. Wiglaf, sonuna kadar kralının yanında savaşır. Beowulf'un sırları ve gerçek niyetleriyle ilgili kuşkular beslese de, Wiglaf sonunda Beowulf'un zaferini ve eğilimlerini devralır. Bunlarla ne yaptığı ise izleyicinin kararına bırakılıyor.
“Londra'ya oyuncu seçmeye gittim ve Brendan içeri girer girmez onu Wiglaf olarak gördüm” diyor Zemeckis ve ekliyor: “Wiglaf, Beowulf'un klasik bir antitezi ama aynı zamanda bir numaralı adamı; Beowulf'u kahraman olarak seven biri. Brendan bunu tam anlamıyla yansıttı. Wiglaf karizmatik adamların peşinden şaşmaz bir sadakatle giden o adamlardan biri. Beowulf için canını vermeye razı çünkü Beowulf'un yaptıklarına inanıyor. Brendan bu noktayı çok iyi kavradı. Sonuçta ortaya çıkan Wiglaf karakteri, bana göre, en ilginç karakter olmasa da kesinlikle en ilginçlerinden biri. Brendan'ın role getirdiği yorumlardan biri, Beowulf'u sevmesine rağmen, Wiglaf'ın kafasında şüpheler ve soru işaretlerinin olduğuydu; Wiglaf doğru olmasını istediği şeyler ile doğru olduğunu bildiği şeyler arasında ikilem yaşıyor”.
Gleeson ilk başta “Beowulf” kadrosuna katılmakta kararsızdı ama endişeleri Zemeckis tarafından çabucak giderildi. Aktör, “İtiraf etmeliyim ki filme karşı belli bir direncim vardı çünkü birden fazla destan filmi yaptım; “Troy”da ve “Kingdom of Heaven”da oynadım. Dolayısıyla, belli bir kalıba hapsolmaktan biraz korktum. Ancak Bob'la görüştükten sonra fikrimi değiştirdim. Coşkusu olağanüstüydü ve yapım süreci de büyüleyiciydi” diyor.
Film, Beowulf'un sağ kolu rolündeki Gleeson'a Winstone'la tekrar çalışma fırsatı sundu.
“İlk olarak `Cold Mountain'da tanıştık ve Romanya'nın çeşitli yerlerini gezdik. Ray her zaman çok eğlenceli bir insan. Her şeye hazır, gerçekten” diyor Gleeson.
“Her şey” bu kez çeşitli canavarları doğramayı, intikam yemini etmiş bir, ateş saçan ve uçan bir ejderhayla nefes kesici bir dövüşü içeriyordu. Gleeson bu konuda şunları söylüyor: “İkisinin yaşadığı şeyde çok ilkel bir yan var; benim anlayışıma göre, Beowulf ve Wiglaf her zaman sevişiyor, dövüşüyor ve macera yaşıyorlardı. Ama o zaman bile farklı kişilikleri net bir şekilde ortaya çıkıyor. Wiglaf'ın sabitliği Beowulf'un çılgınlığı ve karizmasına tezat oluşturuyor; ejderhayla savaşırlarken, Wiglaf en belli, en zayıf gibi görünen noktaya saldırıyor ama bu işe yaramıyor. Beowulf ise ejderhayı gerçekten yok etmenin yolunu buluyor. Beowulf'un pervasızlığında çok güçlü bir çekicilik var ve pek çok insan onun peşinden gidiyor ki Wiglaf da bunlardan biri, ama bu durumun yol açabileceği pek çok şey var, bildiğiniz gibi”.
Gleeson, ayrıca, Wiglaf'ın kaderinin Beowulf'unkiyle kesişmesinin de ilgisini çektiğini söylüyor: “Wiglaf zaman zaman Beowulf'u biraz dizginlemeye çalışsa da, bir takım olarak hareket ediyorlar. Ama benim için, Wiglaf'ın sonunda Beowulf'un kral olmasını sağlaması dikkat çekiciydi. Belli noktalarda, Wiglaf'ta bazı liderlik özellikleri görüyoruz, ve Beowulf'un bazı kusurları Wiglaf'ın liderliğini önceden haber veriyor. Bana göre, Wiglaf sadece bir teğmen değildi; bazı açılardan krallığa hazırlanan biriydi. Bunu çok ilginç buldum”.
Belki set yoktu ve kostümler de örümcek ağını andıran noktalarla kaplıydı; ama büyük akınlar, 3,5 metrelik iblislerle ve vahşi ejderhalarla yapılan ölüm kalım savaşları çok ciddi miktarda tehlikeli sahne içeriyordu. Bu durum, canlandırdığı karakter gibi maceraya kendini tüm yüreğiyle adayan Winstone için şaşırtıcı bir durumdu.
“Bu kadar çok tehlikeli sahnede oynayacağımı sanmamıştım; daha doğrusu bunları yapabileceğimi düşünmemiştim” diyen Winstone, sözlerini şöyle sürdürüyor: “O kadar çok eğlendim ki bir tehlikeli sahneden diğerine geçtim. İlk başta, `Ne de olsa dublörler var; bu onların işi ve onlar bu işlerde iyiler. Ben sadece yapabileceklerimi yaparım' diye düşündüm. Ama anlaşıldı ki yapımcılar hepsini benim yapabileceğimi düşünmüşler! Ben de aynen öyle hissediyordum zaten! Ama şu da var ki kendimi tekrar yedi yaşında bir çocuk gibi hissettim; kablonun ucunda bir duvardan öbürüne sallandım. Özetle, kendi dublörlüğümü yaptığım için memnunum”.
Avary bu korkusuz sahnelerin geniş kitlelere, özellikle gençlere hitap edeceğini umuyor.
“Bence bu film gençlerin ayağını yerden kesecek. Bob heyecan verici sahneleri genç izleyiciler için bizim yazdığımızdan yüz kat güçlü bir şekilde beyaz perdeye aktardı. Heyecan ve aksiyonu, karakter merkezli, sürükleyici bir dramayla birleştirmeyi gerçekten iyi biliyor. Hikaye anlatımında azıcık derinlik arayanlar bu filmde açlıklarını giderecekler” diyor Avary.
2 Boyutu 3 Boyutta Yeniden Hayal Etmek
Her ne kadar dijital süreç filmin oluşumunda kilit bir rol oynuyorsa da, Zemeckis geleneksel sinemacılığın hâlâ sanata yön verdiğini ve yapısını belirlediğini söylüyor: “Sinematik bir his yaratıyor çünkü kamerayı normal iki boyutlu filmde olduğu gibi hareket ettiriyorum. Biz aslında her nihai kamerayı insan eliyle hareket ettiriyoruz ve kamera operatörümüz de görüntü yönetmenimiz Robert Presley. Nihayet istediğimiz kaydı elde ettiğimizi düşündüğümüzde, bilgisayarlara uzaktan kumandalı kamera başlıkları takıyoruz ve Robert dijital kameraları eliyle hareket ettiriyor” diyor Zemeckis.
Bu sinematik zeka sonuç olarak filme gerçekçi bir görüntü veriyor. Zemeckis bunu şöyle açıklıyor:
“Bugün yapılan çizgi filmlerin pek çoğunu izlediğinizde, kameraların karakterlere takılmış olduğunu görürsünüz; karakter nereye giderse, kamera da orada bitiverir. Bunun zarif hiçbir yönü yok. Tek bir klikten ibaret. Ben onlara, bas ve taşı kameralar diyorum. Oysa bir film izlediğinizde, seyirci fark etmese de, kamera her zaman öznenin biraz gerisindedir; hep biraz hareket eder ve bir şekilde az da olsa gecikmelidir. Oyuncuyu takip eder ki bu sizin kendinizi rahat hissetmenizi sağlar çünkü aksiyonun önünden gitmezsiniz. Böyle bir durum izleyicinin tedirgin ve gergin hissetmesine neden olabilir. İdeal olanı, seyircinin bir gözlemci gibi hissetmesi, oynayan sahnenin tadını çıkartmasıdır; işte o birkaç karelik gecikme izleyiciye o rahatlığı verir. Kamerayı hareket ettirecek birine ihtiyaç duymamızın bir diğer nedeni budur. Her şey bilgisayarla yönetilseydi, gecikme olması için bir neden olmazdı çünkü kullanılan bilgisayar programı saniyenin binde birinde tepki verebiliyor. İnsanın eliyle gözü arasındaki koordinasyon ise, biraz gecikme yaratıyor ki bu ufak kusur sahnenin gerçekçi görünmesini sağlıyor”.
Sinemacılığı tarif eden bu gelip geçici je ne sais quoi (bilmem ne) yaklaşımı performans yakalama teknisyenleri için, örneğin kayıtları bilgisayarda bir araya getiren ekip için yabancı bir dil. Aslında, onların kendilerine özgü bir jargonları var ve buna Mocabulary (Mo-Cap + Vocabulary, yani Hareketsel Kavrama + Kelime Dağarcığı) diyorlar.
Geleneksel sinemacılık alanları, örneğin kostüm ve yapım tasarımı, alışılmış sinemayla aynı şekilde kullanılmayıp, bazı yaratıcı değişimlere uğradılar. Yapımcı Starkey şunları söylüyor: “Bu türde filmler yapmaya ilk başladığımda, temelimin geleneksel sinemacılık olduğunu hemen fark ettim. İster kostüm ister yapım tasarımı olsun, bunları gerçek dünyada yapıp sonra bilgisayara aktarmak, doğrudan bilgisayarda yaratmaktan çok daha rahattı benim için. Şimdi yaptığımız şey şu: Filmi hemen hemen geleneksel bir filmde olduğu gibi tasarlıyor, sonra bilgisayarda inşa ediyoruz. `Polar Express'te karmaşık olan şey, bu bilgiyi platoya nasıl geri aktarıp, oyunculara iletebileceğimizdi. Bu yüzden, gerekli araştırma ve uygulamaları yapıp, gelişmiş bir sistem oluşturduk. Bu sistem şimdi çok yaygın olarak kullanılıyor. Aynı prensip kostüm tasarımı için de geçerli. Kostüm tasarımcımız Gabriella Pescucci'den gardıropları yaratmasını istedik ve tüm film için kostümleri bilgisayarda yeniden yarattık. Oyunculara giysilerini tek tek giydirdik ve sonra görüntülerini tarayıcıya aktararak, kalıp formatı elde ettik. Saç ve diğer unsurlar için de aynı uygulamayı yaptık; hatta oyuncuların bedenleri de tarayıcıya aktarıldı ki bilgisayarda karakterin son hali oluşturulabilsin. Böylece her şey, bilgisayarda soyut bir konsept olmak yerine, somut bir temele oturdu”.
Gerçeklikten tek kopuş, talihsiz insanları dehşete boğan ve baştan çıkaran mitsel, şeytani yaratıklardan kaynaklandı. “Bu dünyada var olmayan bir yaratığı, örneğin Grendel'ı hayata geçirmek için, önce minyatür bir heykel yapıp, sonra her şeyi baştan sona sıfırdan yaratmamız gerekti. Bu küçük minyatür bilgisayara tarandı ve yaratık için çıkış noktasını oluşturdu. Aynı şey ejderha için de geçerli: Olabilecek en yakın fiziksel oluşumdan yola çıkıp, oradan devam ettik” diyor Starkey.
Zemeckis filmin görünümünün gerçeklik ile fantezinin karışımı olacağını ve bunun tuhaf bir şekilde Beowulf'a uygun olduğunu belirtiyor: “İlginç bir melez. Hem çok foto-gerçek hem de tam olarak gerçek değil. Bence yukarıda sözü geçen uygulama gerçek ama tam olarak gerçek olmayan hikayeler anlatabilmemizi ve hayatın kendisinden büyük hikayeler, mitsel hikayeler için bize doğru bir palet sağlaması. İlginç olan şu ki, `Beowulf' gibi bir filmi geleneksel, foto-gerçekçi bir şekilde yapmayı düşündüğünüzde, aklınızdan `Bilmem ki, pek emin değilim. Oyuncular ellerinde çelik olması gereken kılıçların plastik taklitleriyle oradan oraya koşturacaklar' gibi şeyler geçiyor. Çağdaş sinema izleyicisinin belli bir gustosu var ve bence bunun nedeni etrafımızın dijital görüntülerle sarılı olması. İster televizyonda olsun ister bilgisayar ya da video oyunlarında, her şeyde dijital görüntü kullanılıyor. Sinemacılar olarak, bu hikayeleri anlatmak için artık yeni bir görsel paletimiz var. Bence her geçen gün, bizim `Beowulf'ta yaptığımız şeye biraz daha yaklaşıyoruz”.
Bu palet, belli ölçüde, ışıklandırmaya da yansıyor.
“4. yüzyılda ışığın neye benzeyebileceğine dayanarak üç ışıklandırma şeması oluşturduk” diyen Zemeckis, sözlerini şöyle sürdürüyor: “Elbette güneş vardı ama Danimarka kışında soğuk ve puslu bir ışık yayıyor olmalıydı. Sonra bir de ateş var. Son olarak da altın var; ışığın altından yansıması. İşte ışık yelpazemiz buydu ve her şeyi bu şekilde ışıklandırdık. Bilgisayarda yapabileceğiniz harika şeylerden biri, ateşi ana ışıklarınızdan biri olarak kullanabilmek. Dolayısıyla, elektrik ışığıyla asla yakalayamayacağımız bir görüntüyü bilgisayarda elde edebildik”.
Bilgisayar ve geleneksel sinema dünyaları, “Beowulf” için özel olarak geliştirilmiş EOG adı verilen bir teknoloji sayesinde birleşti. Eşsiz şekli ve hareketi, ve duyguları yansıtabilme özel becerisiyle, insan gözü sinemacıların favorisi olmuş, animatör ve Hareketsel-Kavrama teknisyenlerine ise meydan okumuştur. “Beowulf”ta ise durum böyle değildi. “`Polar Express'teki en büyük kısıtlamalardan biri göz performansını yüzle aynı anda yakalayamıyor olmamızdı. Bunun nedeni de gözün üzerine noktalar koyup göz hareketlerini takip edemememizdi. `Beowulf'ta EOG adında bir cihaz geliştirdiler. Bu cihaz göz ve göz kapağının verdiği kas komutunu takip edebilmemizi sağladı. Böylece yüz performansı ve vücut performansıyla aynı anda göz performansını da kaydedebildik” diyor Starkey.
İzleyici filmi hangi formatta izlerse izlesin, “Sonuç olarak bunun herkes için iyi bir film olmasını umarım. Çok sofistike, çok insansı, bol aksiyonlu ve bence günümüz dünyasında olup bitenlerle çok paralel temalara sahip bir hikaye çünkü ister şan, güç, iktidar, servet arayışı olsun, ister iyi ile kötü arasındaki sonu gelmeyen savaş, tüm bunlar çevremizde var olan ve hep var olagelmiş şeyler”.
Beowulf'un Kısa Bir Tarihçesi
3.000 dizelik tek bir şiir olan Beowulf'taki olaylar M.S. 6. yüzyılda geçmekte, ve doğrulayacak kanıtların bulunduğu, sözü edilen bir savaşa dayanmaktadır. Hikayenin büyük bir bölümü Danimarka'da yaşandığı halde, olayların üzerinden iki yüzyıl geçmesinden sonra, kuzey İngiltere'deki Anglo-Saksonlar tarafından anlatılmıştır. Anglo-Saksonlar kendilerini İngiliz değil, Viking olarak görmüşlerdir ve tüm kahramanları İskandinavya'dandır.
Beowulf'un gerçek yazarı bilinmemektedir. Orijinal şiir, tıraşlanmış on deri tabaka üzerine yazılmıştır. Sonraki iki yüzyıl içinde bu yazma tekrar tekrar kopyalanmıştır. 900'lere gelindiğinde, San Christopher'ın hikayesi, Uzak Doğu'ya ilişkin egzotik bir gezi yazısı derlemesi, sözde Büyük İskender'in yazdığı bir mektup ve İncil'deki kadın kahramanlardan Judith'in bir şiiriyle aynı ciltte toplanmıştır.
Bu cilt, dünyanın Ortaçağ'dan kalma en büyük edebiyat koleksiyonunun bulunduğu Cotton Library'de 23 Ekim 1731'de çıkan yangında kısmen zarar görmüştür. Belgenin kömür olması bir yana, şiirin ünü de sonraki yıllarda yıpranmıştır. Eski İngilizce olarak yazılan şiir, Pagan ve Hıristiyan temaları birbirine harmanladığı için kafa karıştırıcı olarak küçümsenmiştir. Yapısal olarak da küçük görülmüştür çünkü bir yerine üç kötü karakteri vardır ve bunlardan biri diğer ikisinden 50 yıllık bir zaman dilimiyle ayrılmıştır.
Ayrıca, Beowulf kafiyesiz bir şiirdir; bunun yerine aliterasyonlarla (aynı sesin tekrarı) yazılmıştır. Beşli ölçüye de uymaz çünkü Anglo-Sakson hikaye anlatıcılar için, bir dizede kaç hece olduğu önemli değildir; önemli olan dizenin kısa olması ve üç aliterasyon barındırmasıdır. Homer'in Odyssey'si ve Virgil'in Aeneid'iyle karşılaştırıldığında, Beowulf tek kelimeyle kötü bir şiir gibi görünmektedir. Daha da kötüsü, içerdiği kahramanlık ve ahlak anlayışı, canavarlarla savaşan bir adamın üzerine kurulmuştur. Edebiyat uzmanları troller ve ejderhalar hakkındaki bu şiiri pek de ciddiye alamamışlardır.
Beowulf ancak 20. yüzyılda tekrar değerlendirilecektir. Bunu yapacak kişi The Hobbit ve The Lord of the Rings'in yazarı J.R.R. Tolkien'dan başkası değildir. Tolkien, 1936 yılında yazdığı “Beowulf: Canavar ve Eleştirmenler” başlıklı bir denemesinde, insanların Beowulf'la sorun yaşmasının şiirin kalitesiyle ilgisi olmadığını, haksız yere Homer ve Virgil'le karşılaştırılmasından kaynaklandığını söylemektedir. Beowulf eski Yunanlar ve Romalılar tarafından yaratılmış destansı şiir kurallarına uymaz çünkü kendi belirli ölçütleri olan bir İskandinav öyküsüdür; daha iyi, daha kötü değil, sadece farklıdır. Tolkien, ayrıca, kendinden önceki pek çok edebiyat uzmanının aksine, Grendel'ın annesiyle yapılan savaş ile ejderhayla yapılan savaş arasındaki elli yıllık farkın bu şiiri esas büyük yapan şey olduğunu iddia etmiştir. Ünlü yazara göre, Beowulf, canavarlara karşı zafer elde eden genç bir kahramanın, ya da bir ejderhayı öldürmeye çalışırken ölen yaşlı bir kralın hikayesi değildir; bir zamanlar genç ve nasihatlere kulak tıkayan bir adamın bile bile kendi trajik ölümüne gitmesini konu alan bileşik bir hikayedir ve işte hikayenin başarısını sağlayan da bu iki ayrı yarısıdır.
Tolkien yeniden değerlendirmese, Beowulf sadece Eski İngiliz edebiyatı doktorası yapanların okuyacağı karışık bir metin olarak kalacaktı. Günümüzde ise, ülkenin dört bir yanındaki liselerde yaygın olarak okunmaktadır. Tolkien şiirin ününü yeniden canlandırmakla kalmamış, kendi çalışmasında da onu taklit etmiştir. Two Towers'ın "The King of the Golden Hall" bölümü Beowulf'un başından alınmıştır. Beowulf'un bir hırsız tarafından hazinesinin çalınması üzerine öfkeye kapılan ateş üfleyen ejderhası The Hobbit”in finalinde kullanılmıştır.
Başka yazarlar da şiire kendi eserlerinde yer vermişlerdir. Yazar John Gardner 1971'de yazdığı Grendel'da felsefi bir şekilde canavar Grendel'ı hayatın tesadüfiliğine benzetmiştir. Jurassic Park'la ünlenen Michael Crichton ise hikayedeki tüm canavarları almış ve Eaters of the Dead adlı tarihi aksiyon-fantezi eserinde bir araya getirmiştir.
"Alıntı: Jason Tondro, Ph.D., IDW Publishing, BEOWULF Çizgi Romanları, Sayı 3. "
|
||||||
| Prodüksiyon bilgileri Warner Bros. Türkiye tarafından sağlanmış; editörlük işleminden sonra yayınlanmıştır. Teşekkür ederiz. |
||||||
){kind=link}